English   آخرین بروز رسانی:
مقالات
دلسپردگی یک عاشق فرهنگ و هنر
اکنون، در آستانه‌ی یازدهمین سال فعالیت مجله‌ی الکترونیکی طاووس، هیئت تحریریه و همکاران طاووس و (نشر هنر ایران) ، بعد از 10 سال تجربه و کار و کوشش پرثمر، فرصت را مغتنم می شمارد تا ناشر، مدیر و سردبیر این سایت را معرفی و از مقام او تجلیل کند، سایت و نشریه‌ای که در واقع، حاصل و برآیند بیست سال حضور منیژه میرعمادی (ناصری) در عرصه‌ی فرهنگ و هنرهای تجسمی این سرزمین است.
در این مقاله نویسنده «هنری‌کردن» و تلاش برای مشخص کردن این پرسش را به بحث می‌گذارد که آیا می‌توان مشخصات مشترکی میان هنری کردن و زیبایی‌شناسی ژک رانسییر به ویژه برداشتش از «رژیم زیبایی‌شناسی هنر» یافت.
هنگام سخن گفتن در باره‌ی کارم؛ بارها این پرسش پیش می‌آید… می‌تواند دشمنانه یا دادگرانه؛ باشد؛ اما بیشتر اوقات تنها از سر کنجکاوی است… «آیا به راستی گمان می‌برید هنر می‌تواند دنیا را دگرگون کند؟»
پروانه اعتمادی به گفته خود سلیقه‌اش را از بهمن محصص به یادگار برده و جسارتش را از جلال آل‌احمد. صریح است اما صراحت تنها، وجهی از شخصیت اوست. او صورت‌بندی رایج از شناخت را به چالش می‌کشد و مفاهیم دیرآشنا را با مدلول‌های تازه بیان می‌کند. همین موضوع، اظهارنظرهایش را با واکنش‌های مثبت و منفی روبه‌رو می‌کند...
هانس اولریچ اُبریست: این آغاز ۲۰۱۷ است. چه پیش می‌آید؟ الکساندر گلوک: صدسال از زمان انقلاب روسیه گذشته است. صد سال از زمان مارتین لوتر. مراقب سیلیکون ولی باید بود. آنها به اصطلاح گل کودکان ۱۹۶۸ هستند. که به شدت آن‌را نادیده می‌گیرند. همین نیروی آن است.
دینی که الهام‌بخش فیلم جنگ ستارگان و بازی تاج و تخت و شخصیت‌هایی به گوناگونی ولتر؛ نیچه؛ و فردی مرکوری بوده است. پس زرتشتی‌گرایی چیست؟
این هفته موزه هنر مدرن نیویورک (موما) مجموعه آثار مدرن خود را با جایگزین کردن آثار بزرگانی مانند هانری ماتیس و پابلو پیکاسو با کارهای هنرمندانی از بیشتر کشورهای مسلمان که دستخوش ممنوعیت سفر ترامپ می‌شوند؛ به نمایش گذاشت.
موزه‌ی بریتانیا نمایشگاهی از کارهای روی کاغذ به تازگی خریداری شده خود از هنرمندان ایرانی را با نام «آواهای ایرانی» به نمایشگاه گذاشته است. هنر مدرن و معاصر ایران داستان‌های چندگانه‌ای را بازگو می‌کند. این نمایشگاه که کارهای نسل‌های متفاوتی از هنرمندان ایرانی است دربرگیرنده‌ی رسانه‌های گوناگون از کلاژ تا کتاب‌های هنرمند و عکس است. روایت‌ها نمایانگر پرداختن به تاریخ ایران با الهام از شاهنامه فرودسی است که به تاریخ معاصر کشانده می‌شود. در میان آنها عکس‌های زنده‌ای از هنر و دلمشغولی‌های برخی از برجسته‌ترین هنرمندان ایران است.
در دوران‌های عدم‌قطعیت؛ هنر و فرهنگ فضاهای آزادی برای دگرگون کردن تفاوت‌های فرهنگی و ناسازگاری‌های سیاسی می‌شود. «حالات عدم‌قطعیت»؛ که در آکادمی هنر برلین بپاست؛ فضایی از ایستادگی هنری نسبت به از دست دادن حافظه‌ی فرهنگی و خشنونت و بیگانه‌هراسی را باز می‌کند.
به تازگی شاهد رشد فزاینده‌ی علاقه به آن‌گونه واقع‌گرایی بوده‌ایم که چنین می‌نمود مدتهاست که دیگر به گذشته پیوسته است. اما برداشت واقع‌گرایی آن‌چنان‌که می‌نماید روشن نیست....
از لحاظ تاکتیکی مفهوم‌گرایی بدون شک دارای قویترین موضع میان این سه انگاره است؛ چراکه نومینالیست (فیلسوف نام‌گرای) خسته می‌تواند به سمت مفهوم‌گرایی بلغزد و با این حال وجدان سخت‌گیر خود را با این تفکر تسلی دهد که هنوز به خوردن لوتوس (گل نیلوفر آبی) با افلاطون‌گراها تن نداده است.
یکی از پیامدهای جهانی کردن و از حالت منطقه‌ای درآوردن سرمایه مالی عبارت از این بوده که تصمیم‌هایی که اکنون نمایندگان جرگه‌سالاری (الیگارشی) شرکتی می‌گیرند و روی شهروندان جهان تاثیر می‌گذارد، دیگر با منافع مستقیم ملت ـ دولت‌ها مهار نمی‌شود. مذاکرات و پیمان‌های پنهانی (سرّی) جای قانون‌های اساسی و دیگر شکل‌های قراردادهای اجتماعی را گرفته و روش چیره‌ی مدیریت منابع طبیعی، امنیت فراملی، کپی‌رایت، خصوصی‌سازی، خودمختاری خوراک، جریان‌های مالی، مجوزهای دارویی و این و آن می‌شود.
حفاظت از بافت‌های تاریخی در ایران در مقایسه با دنیای غرب، تلاشی نوپا محسوب می‌شود. در اروپا این دغدغه از سال ها پیش و همگام با صنعتی شدن جوامع رشد کرد. پیشرفت‌های تکنولوژیک قرن بیستم که با فراهم ساختن امکان تولید نسخه‌های متعدد از آثار هنری، در ابتدا منادی دوران نوینی پنداشته می‌شد که هنر را از دسترس برگزیدگان جامعه خارج کرده و به میان عموم مردم می‌آورد، به سرعت جنبه‌های مخرب خود را آشکار کرد.
در سالهای شصت و هفتاد میلادی، سیاسی کردن به معنای موضع گیری، جاانداختن و پیروی از برنامه ای سیاسی، شرکت در مبارزه مسلحانه، در اختیارگذاشتن کاردانی ها و زبردستی ها (از جمله هنر) در خدمت انقلاب، پیکار به نام افق سوسیالیسم دولتی و رفتار کردن در همبستگی با مبارزه و ستیز با امپریالیسم و استعمار بود. هنرمندان و شبکه های مبارز از راه گرایشهای سیاسی به سوی هم کشیده می شدند و فلسطین و ویتنام و شیلی نماد پیکار با امپریالیسم بودند...
نقاش ها چشم اندازها را شاید به گونه ای شبیه به آنچه دنیا به راستی هست، می بینند. آمیزه ای از رنگ ها، خط ها و شکل ها.
چند سالی هست که همزمان با فرا رسیدن سال نو و فصل بهار، شهرداری تهران با همکاری سازمان زیباسازی برای ارائه هنرهای شهری برنامه هایی را پیش بینی کرده است که شامل برگزاری نمایشگاه ها و چیدمان های هنری در فضاهای عمومی شهر است. هر ساله این رویدادها گسترده تر شده است و بر تعداد هنرمندان مشارکت کننده اضافه شده و طیف وسیعتری از گونه های هنری را نیز در بر گرفته است.
 
 
 

تبلیغات